ادنوئید توده ای از بافت لنفی است که در پشت حفره بینی و در سقف و دیواره نازوفارنکس قرار گرفته ، جایی که بینی با گلو در ارتباط هستند.

ادنوئید قسمتی از سیستم ایمنی بدن می باشد که در دفاع از بدن در برابر میکروب ها خصوصا تا سن  4 سالگی نقش بسیار مهم و حیاتی را به عهده دارد.بافت لنفی ادنوئید همانند سایر بافت های لنفاوی بدن حاوی گویچه های سفید خونی می باشد.

در بدو تولد همه انسانها دارای ادنوئید هستند اما به مرور زمان و افزایش سن ، لوزه سوم شروع به کوچک شدن کرده ودر اغلب افراد دیگر وجود نخواهد داشت.

بزرگ شدن بیش از حد لوزه سوم با آنکه دلیل کاملا روشن و واضحی ندارد اما می تواند بر اثر التهاب ناشی از عفونت های باکتری یا ویروسی باشد.

 

           

 

هایپر تروفی ادنوئید می تواند منجر به بسته شدن مجاری هوایی بینی گشته و کودک را مجبور به تنفس دهانی نماید.در صورت عدم درمان هایپرتروفی لوزه سوم در کودکان ، عوارض جبران ناپذیری می تواند به همراه داشته باشد.

بعضی از عوارض بزرگ شدن ادنوئید:

1. سینوزیت های مکرر

2. عفونت گوش یا Otitis : در کودکان بزرگ شدن ادنوئید می تواند باعث بسته شدن شیپور استاش گردد که در نتیجه مایعی که از طریق این مجرا از گوش ها به حلق تخلیه  می شده در گوش مانده و تجمع این مایع نیز منجر به عفونت می گرد.

3. آپنه در خواب : بزرگ شدن ادنوئید با بلوکه کردن مجاری تنفسی در ناحیه گلو می تواند برای مدت زمان چند ثانیه و حتی به تناوب باعث توقف تنفس در خواب گردد.

4. بدلیل تنفس دهانی ناهنجاری های مربوط به فک و صورت (خصوصا دندان ها ) نیز ممکن است رخ دهد.

                         

 

روشهای تشخیص :

گرافی ساده از ناحیه گردن در نمای لترال ، آندوسکوپی ، سی تی اسکن و ام آر ای

درمان بزرگ شدن ادنوئید :

درمان دارویی و استفاده از آنتی بیوتیک ها

برداشتن ادنوئید بزرگ شده با عمل جراحی adenoidectomy در موارد شدید

نکته : بدلیل نقش حیاتی و مهم لوزه سوم در دفاع از بدن در برابر  میکروب ها ، معمولا به جزء موارد خاص این عمل پس از سن 3 یا 4 سالگی صورت می گیرد.