در بیماری ام اس ( multiple sclerosis ) یا فلج چند گانه ,غلاف های میلین سلول های عصبی در مغز و ستون فقرات اسیب دیده  و دچار نابودی می گردد.این اسیب دیدگی بخشی از سیستم عصبی که مسئول ارتباط است را دچار اختلال می کند.در واقع ام اس یک بیماری خود ایمنی مزمن می باشد که سیستم اعصاب مرکزی را در گیر می کند. اگر چه تشخیص این بیماری دشوار می باشد( خصوصا در مراحل اولیه)  ولی رایج ترین روش های تشخیص عبارتند از: تصویر برداری سیستم عصبی (ام آر آی) ، تجزیه مایع مغزی نخاعی و پتانسیل های بر انگیخته حسی مانند بینایی. این بیماری به طور معمول در سنین 20 تا 50 سالگی ودر زنان دو برابر مردان اتفاق می افتد.

علائم بیماری ام اس: مور مور شدن ، گزگز کردن ،ضعف عضلات وگرفتگی عضلات، مشکل در صحبت کردن،غذا خوردن،راه رفتن،دیدن و احساس خستگی ،درد شدید یا درد مزمن، مشکل در ادرار یا دفع مدفوع،افسردگی نیز در بین مبتلا یان به ام اس رایج می باشد،تاری دید،عدم تعادل.

علت بیماری ام اس: به طور کلی علت ام اس نامشخص است با این وجود مجموعه ای از عوامل آلوده کننده و ژنتیک می تواند باعث این بیماری گردد.اگرچه ام اس به عنوان یک بیماری ارثی به شمار نمی رود با این وجود تعدادی تنوع ژنتیکی بیانگر افزایش ابتلا به ام اس می باشد.برای مثال احتمال ابتلا به ام اس در میان بستگان فرد به ویژه بستگان درجه یک بیشتر است.دوقلوهای همسان در 30 درصد موارد هر دو به این بیماری مبتلا می شوند.

بسیاری از میکروب ها به عنوان عوامل محرک ام اس مطرح شده اند اما عوامل تایید شده به شمار نمی روند.

اما سایر مواردی  چون ؛ سیگار کشیدن،استرس،ارتباط با سم ها به ویژه حلال ها،رژیم غذایی (خوردن نمک بیش از حد معمول)، مصرف هور مون ها.

راه درمان: هیچ روش درمانی شناخته شده ای برای این بیماری وجود ندارد ؛اما استفاده از بعضی داروها علی رغم عوارض جانبی ،برای باز گرداندن کارکرد بدن بعد از یک حمله،جلوگیری از حملات جدید و پیش گیری از کارافتادگی مورد استفاده قرار می گیرد.در کنار درمان های دارویی استفاده از درمان های جایگزین با مکمل های غذایی و رژیمی،تکنیک های آرامش بخشی نظیر یوگا،داروهای گیاهی( نظیر شاهدانه دارویی) ،درمان با استفاده ازاکسیژن تحت فشار ،خود عفونتی با استفاده از کرم های قلاب دار،پادرمانی و طب سوزنی نیز کاربرد دارد اگرچه رضایتمندی  کمتری نسبت به درمان دارویی در این روش های جایگزین وجود دارد.